ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شب را دوست داشت.خودش هم دلیلش را نمی دانست.شاید از ستاره ها و سوسویشان خوشش می آمد و شاید هم از ماه.ساعتها تو ایوان می ایستاد و به دنبال ستاره بختش می گشت.سالها گذشت.یکروز ازدواج کرد و تشکیل زندگی داد .اسم همسرش ستاره بود.حالا به آسمان که نگاه می کرد یاد خوبیهای ستاره خودش می افتاد.ستاره بختش که همیشه در خانه جلو چشمش بود و زندگی را برای او شیرین کرده بود.

"عجب روزگاری شده ....جای پروانه هایی که یک زمانی خودشان را به خاطر عشق با آتش شمع میسوزاندند امروز پشه ها وجود دارند که به خاطر گرما دور لامپ می چرخند..."

ابتدا فقط خندید اما بعد که به معنی حرفش فکر کرد از جا برخاست تکه کاغذ کوچکی را که آن روز جلو پارک از یک پسرجوان گرفته بود از کیفش درآورد و آن را ریزریز کرد و بعد.... با آرامش خوابید.

بالاخره بعد از پنج روز به آلمان رسید.با خوشحالی از پله های اتوبوس پیاده شد . همینکه پاشو روی زمین گذاشت سکندری خورد و به زمین افتاد و سرش به لبه جدول اصابت کرد و ... مرد!!!

بعد از پایان نماز پیشنماز مسجد درباره رنجها و مشکلات انسان حرف زد و نماز گزاران را به صبر و تحمل دعوت کرد . یکی از نماز گزاران خیلی از مصایب زندگی گله داشت و معتقد بود هیچ کس چنین مشکل بزرگی در زندگی اش ندارد . پیشنماز برای تسکین او به نماز گزاران گفت :

"هر کس که در این مرحله از زندگی دچار مشکل بزرگی است بلند شود و بایستد."

یک نفر غریبه همچنان نشسته بود.روحانی رو به او کرد و گفت :

"باز خدا را شکر که شما یک نفر بین این اهالی مشکل ندارید"

هنوز حرف پیشنماز تمام نشده بود که مرد نشسته با صدای بلند گفت :

"حاج آقا من پا ندارم ... من فلج مادر زادم!